cinema.pl Festiwale

poniedziałek, 02 maj 2022 23:06

Retrospektywa twórczości Lucile Hadžihalilović na 22. Nowych Horyzontach

Napisane przez 
Oceń ten artykuł
(0 głosów)

Opublikuj na FacebookOpublikuj na Google BookmarksOpublikuj na Twitter

Architektka niepokojących, ale jednocześnie niezwykle fascynujących filmowych światów; posiadaczka nieokiełznanej wyobraźni, dzięki której nieustannie balansuje między skrajnościami: pięknem i potwornością. Lucile Hadžihalilović – znakomita francuska reżyserka o bośniackich korzeniach – będzie bohaterką jednej z retrospektyw, które znajdą się w programie tegorocznej odsłony Nowych Horyzontów. W ramach festiwalu zaprezentujemy cztery wyreżyserowane przez nią filmy, w tym najnowszy Earwig. Hadžihalilović weźmie także udział w spotkaniach z festiwalową publicznością.

 

Na 22. Międzynarodowy Festiwal Filmowy Nowe Horyzonty zapraszamy od 21 do 31 lipca, tradycyjnie do Wrocławia. O tydzień dłużej, do 7 sierpnia, trwać będzie online'owa odsłona wydarzenia. W sprzedaży dostępne są karnety na stacjonarną część festiwalu.

Lucile Hadžihalilović: poza horyzont ciała

Styl Hadžihalilović, absolwentki prestiżowej szkoły La Femis, często porównywany jest do nurtu cinema du corps – kina ciała. W ten sposób określano grupę debiutujących we Francji na przełomie XX i XXI wieku reżyserek i reżyserów, których kino krytycy opisywali jako skrzyżowanie seksualnej dekadencji, bestialskiej przemocy i niepokojącej psychozy. Filmy debiutującej w tym samym czasie Lucile Hadžihalilović są równocześnie blisko, ale i daleko od tej formacji. Francuska reżyserka również zajmuje się cielesnością, jednak obrazy, które przywołuje w swoich dziełach, nigdy nie są dosłowne ani brutalne. Nostalgiczne i nieco zagadkowe, bliższe są psychologii głębi niż krytyce społecznej. Zanurzone w głębokich pokładach wyobraźni czerpią z elementów baśni i mitów, literackich toposów; przepełnione są erudycyjnymi skojarzeniami i cytatami ze sztuk wizualnych: fotografii i malarstwa. Ciało to bardzo filmowa rzecz. Lubię, gdy w filmach pojawia się w sposób nieoczywisty. Nie interesuje mnie pokazywanie realistycznych sytuacji erotycznych, lecz używanie metafor lub znaków, które budują erotyzm.

Francuzka jest także mistrzynią w portretowaniu czasu dorastania: niewiele jest reżyserek, które przedstawiają przemiany z postaci dziecięcej w dorosłą w sposób równie poetycki, co niepokojący, jak Hadžihalilović . Dowody odnajdziemy w dwóch wybitnych filmach – Niewinności (2004) oraz Ewolucji (2015).

Od ponad trzech dekad życiowe ścieżki Hadžihalilović – zarówno te artystyczne, jak i te prywatne – krzyżują się z biografią Gaspara Noego. Francuzka wyprodukowała i zmontowała m.in. jego Mięso (1991) oraz Samego przeciw wszystkim (1998), była współscenarzystką Wkraczając w pustkę (2009), a ostatnio współprodukowała Lux Aeternę (2019) i Vortex (2021). Z kolei Noé jest autorem zdjęć do debiutu Hadžihalilović – Ust Jean-Pierre'a (1996).

 

 

Przegląd twórczości Lucile Hadžihalilović to nie jedyna retrospektywa, która znajdzie się w programie nadchodzących Nowych Horyzontów. Wrocławskie widzki i widzowie będą mieli okazję zobaczyć także dzieła Jonasa Mekasa oraz kilku innych, wybitnych twórców, o których napiszemy więcej już wkrótce.

 

 

Program retrospektywy twórczości Lucile Hadžihalilović na 22. MFF Nowe Horyzonty:

Usta Jean-Pierre'a (La bouche de Jean-Pierre), 1996

Niewinność (Innocence), 2004

Ewolucja (Evolution), 2015

Earwig, 2021

Czytany 197 razy Ostatnio zmieniany poniedziałek, 02 maj 2022 23:12

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy Odśwież

Reklama

Pies.tv

Reklama

Reklama