Anna Augustynowicz sięga po opowieść o jednej z najsłynniejszych polskich rodzin, by podjąć temat hipokryzji, postaw, jakie przyjmujemy wobec świata i społecznej opresji. Zobaczymy historię o kobietach stawiających czoła patriarchalnemu, opartemu na twardym pieniężnym kapitale systemowi, ale i o wychowywanych przez kobiety mężczyznach. „Pracujemy nad formą teatru poza czasem, poza konkretną przestrzenią i próbujemy przyjrzeć się psychologii jego postaci. Odrzucając realia epoki, możemy spojrzeć na scenę starego komediodramatu jak na zaczyn współczesnego dramatu etycznego i jednocześnie społeczno-politycznego” – podkreśla reżyserka.
Owładnięta obsesją kontroli Dulska, piorąc brudy w czterech ścianach, buduje życie fasadowe, na pokaz – takie, w którym trudno o niezależność, wolność, miłość, łatwiej natomiast o zadawanie ran, o krzywdę wyrządzaną drugiemu człowiekowi. Dom państwa Dulskich okazuje się kryjówką, swoistym więzieniem, ale i ringiem, na którym wymierza się i otrzymuje kolejne ciosy. Każdy z bohaterów, rozdarty między potrzebą budowania odpowiedniego wizerunku a rzeczywistymi potrzebami, pisze w nim swój własny dramat – dramat przesycony silnymi emocjami, pożądaniami, a przede wszystkim lękiem oraz niezrealizowanymi wielkimi i małymi pragnieniami – tymi duchowymi, ale przecież i materialnymi.
„Zadajemy sobie pytanie, czy to jest rodzina do «przeterapeutyzowania». Dzisiaj chętniej niż pojęciami filistra, kołtuna, mieszczucha, operujemy takimi terminami, jak hipokryzja czy dysonans poznawczy – mówi Augustynowicz. – Co oczywiście nic nie zmienia; w pewnym stopniu wszyscy jesteśmy uczestnikami korowodu ludzkiej komedii. Chcemy dobrze wypaść na tle społeczności, do której przynależymy lub z którą się identyfikujemy, chcemy wydać się opinii publicznej lepszymi, niż jesteśmy. Czasami robimy to bezmyślnie, czasami z premedytacją i krzywdzimy przy tym innych, a co najciekawsze szukamy dla takiego postępowania usprawiedliwienia”.
Czym są dzisiaj nasze kryjówki? Czy potrafimy zdobyć się na odwagę, by z nich wyjść? Szukanie odpowiedzi w tekście Zapolskiej, który okazuje się tak uniwersalny, jest fascynujące i od stu dwudziestu lat – od prapremiery dramatu – zaprawione potężnym i… gorzkim śmiechem, bo jak mówi Zbyszko: „tak śmieją się wisielce”.
W kryjówce Dulskich. Rozmowa z Anną Augustynowicz (materiał własny Teatru; w przypadku publikacji fragmentów prosimy o podanie źródła)
Strona spektaklu Moralność pani Dulskiej
Gabriela Zapolska
Moralność pani Dulskiej
reżyseria: Anna Augustynowicz
scenografia: Marek Braun
kostiumy: Tomasz Armada
muzyka: Jan Marek Kamiński
reżyseria światła, projekcje wideo: Wojciech Kapela
choreografia: Bartosz Dopytalski
asystent kostiumografa: Filip Holak
inspicjent: Adam Borkowski
suflerka: Anna Leszczyńska
realizatorzy światła: Jarosław Wydrych, Tomasz Księżak
realizatorzy dźwięku: Marcin Kotwa, Maciej Śliż
realizatorzy wideo: Mariusz Chałubek, Paweł Woźniak
występują:
Małgorzata Kożuchowska – Pani Dulska
Arkadiusz Janiczek – Pan Dulski
Kamil Mrożek – Zbyszko Dulski
Paulina Szostak – Hesia Dulska
Michalina Łabacz – Mela Dulska
Gabriela Muskała – Juliasiewiczowa z Dulskich
Anna Grycewicz – Lokatorka
Hanna Wojtóściszyn – Hanka
Beata Fudalej – Tadrachowa
Uprzejmie informujemy, że w spektaklu wykorzystywana jest intensywna muzyka oraz pojawia się dym papierosowy.
Kolejne zaplanowane przedstawienia:
21, 23, 24, 25, 26 czerwca, godz. 19:00
4, 5, 6, 8, 9 września, godz. 19:00
