cinema.pl Artykuły

piątek, 11 październik 2019 14:56

Rodzina Addamsów po przeprowadzce

Napisane przez 
Oceń ten artykuł
(0 głosów)

Opublikuj na FacebookOpublikuj na Google BookmarksOpublikuj na Twitter

Rodzina Addamsów, po przeprowadzce do New Jersey, musi stawić czoło wyzwaniom XXI wieku. A także wścibskiej, sprytnej i chciwej prezenterce telewizyjnej Margaux Needler. W dodatku Addamsowie szykują się do wielkiej rodzinnej uroczystości… 

 

Koszmarni i dziko zabawni

Charles Samuel Addams, znany także jako Chas Addams (ur. 1912 w Westfield – zm. 1988 w Nowym Jorku), był cenionym i wpływowym rysownikiem-satyrykiem, któremu największy rozgłos przyniósł pastiszowy, nasycony czarnym humorem komiks o upiornej rodzinie Addamsów. Publikował głównie na łamach „New Yorkera” w latach 1938–1988. Na podstawie komiksu powstał w latach 60. wielce popularny serial komediowy wyprodukowany przez ABC, po konsultacji z autorem oryginału, który swym bezimiennym do tej pory bohaterom nadał imiona i określił bliżej ich biografie.

Addamsowie to arystokratyczny klan z zamiłowaniem do makabry, będący jednocześnie ironicznym wizerunkiem idealnej amerykańskiej rodziny. Jak wspominał twórca komiksu, inspiracją było dla niego jego rodzime miasteczko Westfield w stanie New Jersey, gdzie można było znaleźć liczne zrujnowane rezydencje w stylu wiktoriańskim, a także malownicze stare cmentarze z okazałymi nagrobkami, zwłaszcza cmentarz prezbiteriański. 

Oryginalność konceptu Addamsa polegała na tym, że choć stworzona przez niego rodzinka ma bez wątpienia makabryczne upodobania, to jest niezwykle sympatyczna i raczej pełna dobra, niż zła. Matka rodu, Morticia (Addams wzorował ją po części na swej pierwszej żonie), faktyczna głowa rodziny, bardzo dba o dzieci, a z mężem Gomezem łączy ją czuła i namiętna więź. Addamsowie są ogromnie gościnni i hojni, choć ci, którzy trafiają do ich widmowej rezydencji, mogą przeżyć ciężkie chwile, przekonani, że to siedziba krwiożerczych potworów. Zaniedbane domostwo-labirynt położone jest w pobliżu cmentarza i pełne pomysłowych pułapek. Znawcy twórczości Addamsa podkreślali ukrytą erudycję jego utworów, nawiązanie do klasyki horroru, ale również kpinę z freudyzmu w wersji amerykańskiej. Zwracali także uwagę na ironiczne podejście do wizji rodzinnej sielanki, dominującej w kulturze masowej zwłaszcza w latach 50., ale i później. 

Zapoznajcie się z  rodzinką 

Gomez Addams – nominalnie głowa rodu Addamsów. Stereotypowy  Latynos. Niskawy, z zawadiackim wąsikiem, wbrew wszelkim okolicznościom  optymista i namiętny  kochanek. Pali cygara, z wielką  pasją uprawia szermierkę i ma lekką obsesję na punkcie języka francuskiego, jako języka miłości. Kocha szaleńczo swą żonę Morticię i jest troskliwym ojcem dla swych dzieci – Wednesday i Pugsleya. Dysponuje niespożytymi pokładami energii, imponuje też wręcz nadnaturalną zwinnością. Ma w sobie rys masochisty – niemal z rozkoszą ryzykuje utratę życia, gdy tylko nadarzy się ku temu okazja. Panicznie lęka się za to bamboszy.

Morticia Addams – żona Gomeza. Wysoka i smukła, ubrana zawsze w efektowną, czarną suknię. Jej maniery sugerują, że jest wampirzycą, a w najlepszym razie demoniczną femme fatale. Ale to w wielkiej mierze pozory. Mimo że nie jest w pełni człowiekiem, to chyba „najnormalniejsza” osoba w całej rodzinie Addamsów. Mocno stąpa po ziemi. Najbardziej lubi uprawiać pełen mięsożernych roślin ogród i malować. Jest oddaną żoną, wzorową matką i dobrą gospodynią. Ma decydujący głos w najważniejszych dla rodziny sprawach. 

Wednesday Addams – córka Gomeza i Morticii. Szczupła, wysoka nastolatka. Uwielbia dręczyć swego brata Pugsleya, którego jednak kocha.   Niemal nie rozstaje się ze swoją bezgłową lalką imieniem Marrie.

Pugsley Addams – syn Gomeza i Morticii. Postać ta przeszła znaczącą przemianę. W komiksie i starszych filmach Pugsley był właściwie radosnym masochistą, uwielbiającym zabawy ze swoją siostrą. Z czasem stał się prawie normalnym chłopakiem, męczonym ciągle przez Wednesday, ale mimo wszystko szczęśliwym w swojej rodzinie. O ile w pierwszym serialu to Pugsley był starszym z rodzeństwa, tak w późniejszych odsłonach zwykle jest albo młodszy albo w tym samym wieku co Wednesday.

Fester Addams – gruby i łysy brat Gomeza. To najbardziej groteskowa i na swój sposób najsympatyczniejsza postać w rodzinie. Zdeklarowany piroman i spec od wybuchów. Jest też „złotą rączką” i wytrwałym  towarzyszem makabrycznych zabaw Wednesday i Pugsleya. Często sprzecza się z babcią. W początkowej intencji autora miał być wujem Morticii. 

Babcia  Addams – matka Gomeza (w filmie z 1991 Morticia, oprowadzając Festera po cmentarzu, pokazuje mu grób swoich rodziców, babcia jest zatem matką Gomeza), czarownica i alchemiczka. Przeważnie przebywa w kuchni, przyrządzając na zmianę posiłki dla rodziny i magiczne eliksiry. Poza tym jest czułą babcią, zawsze gotową do wysłuchania zwierzeń i do pomocy swym wnuczętom. Ma jednak potężną słabość do młodych, przystojnych mężczyzn. A jej nieprzemyślane działania nieraz wpędzają Addamsów w kłopoty.

Lurch – lokaj i kamerdyner rodziny, o niezwykle wysokim wzroście i  posępnym obliczu. Przypomina monstrum stworzone przez doktora Frankensteina. Skrajnie małomówny, w typowo angielskim stylu. Idealny służący, zawsze gotowy do pracy, zna na wylot zwyczaje i słabostki swych pracodawców. Jest w gruncie rzeczy częścią rodziny. Lurch nie jest pełnej krwi Addamsem, jego organy wewnętrzne są różnego pochodzenia.

Rączka – ożywiona dłoń poruszająca się na palcach. Jest pomocnikiem Lurcha, a Addamsowie traktują ją wręcz czule.

Kuzyn Coś – niezidentyfikowane stworzenie składające się wyłącznie (lub prawie wyłącznie) z długich, gęstych, intensywnych, brązowych włosów. Przeważnie nosi melonik i okulary. Ma ponoć rewelacyjne powodzenie u kobiet. Często przyprowadza swoje nowe znajome, aby zapoznać je z Addamsami. Mówi swoim własnym, charakterystycznym językiem, zrozumiałym jednak dla Addamsów. 

Wszystkie  filmy o Addamsach 

The Addams Family – serial USA, 64 odc. w latach 1964–1966 

Czarno-biały serial, składający się z trzydziestominutowych odcinków, przez wielu uważany za najlepszą wersję opowieści o Addamsach. Ekscentryczne połączenie sitcomu i pastiszowego horroru, z charakterystycznym tematem przewodnim, skomponowanym i śpiewanym przez Vica Mizzę. Nat Perrin, jeden z producentów, był współpracownikiem Groucho Marxa. To właśnie Perrin czuwał nad scenariuszami i nadawał jednolity ton całej serii, która była sarkastycznym komentarzem społecznym, dotyczącym mechanizmów polityki, Hollywood, a nawet Beatlemanii. Doskonale spisali się aktorzy: ceniona Carolyn Jones (wcześniej nominacja do Oscara za rolę drugoplanową w „Wieczorze kawalerskim” Delberta Manna, 1957; „Ostatni pociąg z Gun Hill”, 1959) nasyciła rolę Morticii czułością i humorem. Żyjący do dziś dnia John Astin („West Side Story”), jako Gomez ujmował kontrolowaną szarżą. A sekundował im Jackie Coogan (chaplinowski „Brzdąc”), jako wyśmienity Fester.

The New Scooby-Doo Movies / Scooby-Doo Meets the Addams Family  –1972, odcinek serialu animowanego

Addamsowie po raz pierwszy w wersji animowanej w odcinku popularnego serialu Hanny-Barbery. Głosów użyczyli im członkowie oryginalnej obsady: Astin, Jones, Coogan, Cassidy. Odzew był tak duży, że za chwilę powstał inny serial, o którym poniżej. 

The Addams Family Fun-House – 1973 

Pilot programu rewiowego, którego gospodarzami byli Addamsowie: Jack Riley jako Gomez, Liz Torres jako Morticia i Stubby Kaye jako Fester. Ostatecznie, telewizja ABC wyemitowała tylko ten odcinek, rezygnując z serii. 

The Addams Family  – 1973, serial animowany, 16 odc. 

Serial wyprodukowany przez Hannę-Barberę, w rolach głosowych Festera (Jackie Coogan) i Lurcha (Ted Cassidy) pojawili się aktorzy z oryginalnego serialu. Tym razem Addamsowie podróżują po Ameryce dziwacznym samochodem. Koncept średnio spodobał się widowni. W roli Pugsleya –  Jodie Foster.

Halloween with the New Addams Family – 1977, reż. Dennis Steinmetz (TV)  

Zrealizowany w kolorze, tani film, bazujący na nostalgii za klasycznym już wtedy serialem (powróciła niemal cała oryginalna obsada). Niestety, z pretekstową fabułą i sztampowymi efektami specjalnymi. 

Rodzina Addamsów (The Addams Family) – 1991, reż. Barry Sonnenfeld 

W 1992 film był nominowany do Oscara w kategorii Najlepsze kostiumy.   Początkowo przyjęty niechętnie przez krytykę (pisano o kolekcji dowcipnych ripost i niczym więcej), z czasem został doceniony, stał się też kasowym hitem. Powszechnie uważa się dziś, że doskonale sprawdził się zespół aktorski z brawurowymi: Anjelicą Huston (nominacja do Złotego Globu) jako Morticią i Raulem Julią (Gomez) na czele. 

The Addams Family  – 1992, serial animowany, 21 odc.

Serial powstał na fali popularności nowej kinowej adaptacji. W wielkiej mierze nawiązywał do oryginału z lat 60., choć projekty graficzne zostały zmodyfikowane w stosunku do komiksu. Makabryczne elementy poważnie zredukowano z myślą o dziecięcej publiczności, co wielu fanów miało twórcom za złe. John Astin jeszcze raz powtórzył rolę Gomeza. 

Rodzina Addamsów 2 (Addams Family Values) – 1993, reż. Barry Sonnenfeld

Kontynuacja hitu Sonnenfelda, droższa, ambitniejsza, o wiele bardziej dopracowana. Krytyka doceniła zwłaszcza śmielsze elementy satyry niż w pierwszej części, ale film był rozczarowujący pod względem kasowym. 

W 1994 roku film nominowano do Oscara w kategorii Najlepsza scenografia. Z czasem zyskał kultowy status, także ze względu na przedwczesną śmierć Raula Julii, którego choroba dawała o sobie znać już podczas realizacji.  

Nowe przygody rodziny Addamsów (The New Addams Family) – 1998–1999, 65 odc. 

Serial amerykańsko-kanadyjski, zrealizowany w Vancouver. Glenn Taranto jako Gomez Addams, Kanadyjka Ellie Harvie jako Morticia i Michael Roberds jako Fester, nie wzbudzili przesadnego entuzjazmu. Seria uchodziła za przeciętną, pozbawioną satyrycznego ostrza, a uwspółcześnienie realiów uznano za nieprzekonujące. Gościnnie pojawił się John Astin z oryginalnego serialu jako dziadek Addams.  

Serial znany w Polsce. Po latach przerwy, 24 lutego 2014 roku, jego emisję rozpoczęła stacja TV Puls (wersja z lektorem). Przed laty serial w wersji z dubbingiem emitowały stacje Fox Kids/Jetix, Polsat i TV4.  

Addams Family Reunion (TV, DVD: Rodzina Addamsów: Zjazd rodzinny lub Rodzina Addamsów: Wielki zjazd lub Rodzina Addamsów: Spotkanie po latach) – 1998, reż. Dave Payne

Produkcja powszechnie uważana za bolesną pomyłkę, zwłaszcza ze względu na pozbawiony dowcipu scenariusz, słabe efekty specjalne i nieprzekonującą obsadę. Doceniono jedynie Tima Curry'ego („Rocky Horror Picture Show”) jako pełnego maniakalnej energii Gomeza. 

Film był emitowany w Polsce przez telewizję Jetix/Disney XD. Wcześniej można go było oglądać na Jetix Play. 

Rodzina Addamsów (The Addams Family) – 2019, film animowany, reż. Greg Tiernan, Conrad Vernon

Ale to jeszcze nie wszystko. Prócz wymienionych filmów i seriali powstało sześć gier komputerowych o Addamsach, trzy książki i grany z sukcesem na Broadwayu musical „The Addams Family” (2010), autorstwa Andrew Lippy. Zrealizowano wiele jego adaptacji w innych krajach, także w Polsce, w Teatrze Syrena w Warszawie, w reżyserii Jacka Mikołajczyka.  

 

Powrócić do źródeł 

Twórcy nowej opowieści o rodzinie Addamsów postanowili sięgnąć do źródeł. Inspirowały ich przede wszystkim klasyczne komiksy Addamsa z ich niezwykłym klimatem, specyficzną grafiką i celnymi, krótkimi podpisami. Choć Addamsowie są nieustannie popularni, nie było – do tej pory – pełnometrażowego filmu animowanego o ekscentrycznej rodzince. – To nie jest reboot – zastrzegała producentka Gail Berman (seriale „Buffy:   Postrach wampirów”, „Anioł ciemności”). – Naszym celem było znaleźć nieco inną, niż nasi poprzednicy, drogę do świata Addamsów. 

Współreżyser, doświadczony twórca animacji Conrad Vernon („Shrek 2” – współreżyseria, „Madagaskar 3” – współreżyseria, „Sausage Party”), tak tłumaczył koncepcję nowego filmu: – W poprzednich wersjach Addamsowie w pewnym sensie zastygli w znajomej scenerii i w swych charakterach. Chcieliśmy dać im nowy impuls, także poprzez zmianę otoczenia. Drugi z reżyserów, Greg Tiernan (serial „Tomek i przyjaciele”) uzupełniał: – Nie wiadomo było, jak Morticia i Gomez się poznali i jak wylądowali w swej rezydencji. Gdy zaczęliśmy o tym myśleć, praca szybko ruszyła do przodu.

Vernon podkreślał, że wyobraźnię twórców ośmielała świadomość współczesnych możliwości technicznych: – Dzisiejsza animacja bardzo ułatwia snucie opowieści nie z tego świata w sposób wielce sugestywny i wiarygodny. Stworzyliśmy chodzące drzewa i gadające koperty, wirujące stoły oraz głowy unoszące się w powietrzu, śpiewające i jednocześnie podskakujące. Tak, wspominało się o tym w serialu TV, a także w filmie kinowym. Ale dopiero my mogliśmy pokazać to wszystko jak należy. Animacja XXI wieku daje naprawdę taką możliwość. 

Tiernan wyjaśniał: – Oczywiście dla każdego filmowca ważne jest przede wszystkim, by opowiedzieć historię ciekawą dla publiczności. Nie twierdzę, że w sposobie opowiadania w filmie aktorskim i animowanym nie ma różnic, bo są. Ale najistotniejsza jest wciągająca opowieść, która zaangażuje publiczność. Myślę, że tak jest w przypadku naszego filmu.  Tiernan mocno podkreślał związki nowej produkcji z oryginałem: – Postaci i świat Addamsów nie wyglądają dokładnie tak samo, ale zależało nam na tym, by było oczywiste, że z tamtymi komiksami łączy nas mocna estetyczna nić i ta niepowtarzalna atmosfera specyficznego humoru i uroczej pleśni.

Filmowcy zdawali sobie doskonale sprawę z ogromnego (choć  niebezpiecznego) kapitału nostalgii związanego z Addamsami. Do dziś przecież odbywa się impreza Addams Fest w rodzinnym mieście twórcy kultowego komiksu, Charlesa Addamsa, w Westfield, w stanie New Jersey. Allison Janney („Juno”, „Służące”, „Jestem najlepsza. Ja, Tonya”), która w obecnej wersji użyczyła głosu postaci Margaux Needler, zauważyła: – Myślę, że każdy, spotkany dziś na ulicy, znałby lepiej lub gorzej rodzinę Addamsów. To klasyczna, ikoniczna amerykańska rodzina. Lubują się w mroku i makabrze. Nie wiedzą, skąd im się to wzięło. Ta nieświadomość powoduje, że między nimi a widzem powstaje bliskość. Producentka Berman uzupełniała: – Wykorzystując klasyczny wzorzec, pragnęliśmy stworzyć coś nowego i świeżego, ukazać związki rodzinne i grupowe w nowym świetle. Pomogło nam to, że udało się zebrać pełen entuzjazmu zespół, w tym takich ludzi, dla których praca w animacji była nowym doświadczeniem. Najpierw zatrudniliśmy Oscara Isaaca, potem Charlize Theron, Allison Janney i Nicka Krolla. No i mieliśmy naszą drużynę marzeń. 

 

Trochę straszni, bardzo czuli

Isaac („Co jest grane, Davis?”, „Ex Machina”, „Gwiezdne wojny: Ostatni Jedi”) miał wielce emocjonalny stosunek do głosowej roli Gomeza, którą mu powierzono: – Moim wielkim poprzednikiem był przecież Raul Julia, jeden z moich ulubionych aktorów, który w tej właśnie roli zrobił na mnie w młodości wielkie wrażenie. Mój występ stał się swego rodzaju hołdem dla tego wspaniałego aktora.

Charlize Theron („Niedobrani”, „Atomic Blonde”, „Monster”) podzieliła się refleksją na temat nieustającej popularności Addamsów: – Jestem przekonana, że najważniejszym powodem, dla którego ludzie tak lubią Addamsów, jest to, że zawsze, wbrew wszystkiemu i wszystkim, pozostają oni Addamsami. Chcemy wierzyć, że żyjemy autentycznie, zwłaszcza w kręgu rodzinnym. A Addamsowie są – by tak rzec – ekstremalnie autentyczni. Myślę, że bardzo prawdziwe jest w nich to, że choć czasem zamierzają się wzajemnie pozabijać, to nie ma wątpliwości, że naprawdę się kochają. 

Vernon podsunął jeszcze jeden interesujący trop, pomagający zrozumieć fenomen Addamsów: – Dla mnie jest to opowieść o imigracji. Addamsowie przybywają ze starego kraju do Ameryki i zapuszczają tu korzenie. Ktoś z zewnątrz ich świata próbuje przekonać sąsiadów, że przybysze zupełnie tu nie pasują. Addamsowie starają się z kolei przekonać otoczenie, że są może i dziwaczni, ale da się z nimi żyć, a Margaux otrzymuje lekcję akceptacji. Theron dodawała: – Ten film przypomina, że to, co uznajemy za „normalne”, może znaczyć zupełnie co innego dla każdego z nas. Rzecz jasna, mamy tu dużo zabawy, ale jest i cenne przesłanie – bycie innym nie jest takie złe.

Berman puentowała ten wątek: – Charles Addams stworzył zabawny świat, ale opisał też ważny temat outsidera, którego wchłania społeczeństwo. Addamsowie są inni, niezwykli i przerażający, ale gdy zajrzycie pod powierzchnię, zobaczycie gorąco kochającą się rodzinę. 

– Nasz film ciągle pozostaje rodzajem rodzinnego horroru – dodawał Tiernan. Vernon tłumaczył zaś: – Nie zamierzaliśmy tworzyć filmu dla sześciolatków, ale dla całej rodziny. W latach trzydziestych nawet dziewięćdziesięciolatkowie byli fanami Addamsów. Tak więc i my postanowiliśmy kontynuować tę tradycję i nasz film skierowany jest do całych rodzin. 

Tiernan opowiadał, że wraz ze scenarzystą Mattem Liebermanem poszukiwał właściwego tonu narracji: – Nie opowiadamy o wilkołakach, wampirach czy Freddym Krugerze, ale o rodzinie, która dość mocno różni się od innych. A przy tym nawiązujemy do wielu znanych filmów grozy. Realizacja takich założeń to istne chodzenie po linie. Pamiętaliśmy też, że młodsi widzowie mogą w ogóle nie kojarzyć Addamsów. Musieliśmy więc przedstawić rodzinkę tak, by Charles Addams mógł być z nas dumny. 

Kevin Miserocchi, rzecznik prasowy Charles Addams Foundation and Estate, opiekującej się spuścizną twórcy, był więcej niż zadowolony, twierdząc, że obecna wersja jest najbardziej zbliżona do oryginalnej wizji legendarnego rysownika. 

Addamsowie na miarę nowych czasów  

Nowy film pokazuje, jak to się stało, że Morticia i Gomez zamieszkali w nawiedzonej przez ducha rezydencji. Dowiadujemy się też co nieco o biografii widmowego kamerdynera Lurcha. A potem poznajemy członków rodziny zaproszonych na święto wchodzenia Pugsleya w dorosłość. Na horyzoncie pojawia się Margaux Needler, osobowość telewizyjna zajmująca się dekoracją wnętrz, która pragnie przemienić okolicę w rodzaj parku tematycznego, oraz jej córka Parker, z którą łączy ją trudna relacja. 

– Chcieliśmy ośmielić aktorów, by wnieśli własne pomysły. Charlize mówiła z akcentem z lat 40., Oscar – z hiszpańskim, a Chloë Grace Moretz w roli Wednesday była za to zwyczajna i mocno wyciszona. Myślę, że te postaci są wypadkową osobowości aktorów i naszych sugestii – twierdził Vernon. Moretz („Kick-Ass”, „Pozwól mi wejść”, „Carrie”) wychwalała reżyserów: – Zakreślili tylko ogólne ramy i jeśli ktoś z aktorów miał jakiś pomysł, mówili tylko: ok. W efekcie, my, aktorzy, pracowaliśmy wspólnie z wielką swobodą, dochodząc do najlepszych rozwiązań. 

Tiernan tak charakteryzował postać Gomeza: – W większości poprzednich wersji przedstawiony był jako stosunkowo szczupły elegant. My nawiązaliśmy w większym stopniu do oryginału. Gomez jest wyraźnie niższy od Morticii, ale ma swój styl. Jednak jego wąsik wygląda jak narysowany, a jego włosy są bardzo dziwne. 

Isaac dodawał: – Pokazałem mojemu synowi Gomeza i to, jak go zagrałem. Spodobało mu się. Połączenie romantycznej natury ze skłonnością do bombastycznych deklaracji jest komiczne i jakoś wzruszające. To zadziałało. 

Morticia natomiast ma w sobie wiele chłodu i spokojnego szyku, siłę i autorytet. Theron mówiła: – Ucieszyłam się, że pokażemy jej historię, to, jak zakochała się w Gomezie i stała się stoicką podporą rodziny, w kontraście do roznamiętnionego Gomeza. To ona sprawuje władzę w domu. W dawnych wersjach Morticia ma bezwzględny posłuch. Tym razem jest inaczej. Musi się skonfrontować z nastolatką Wednesday, która chciałaby zacząć nowe życie z dala od rodziny. Ich relacja jest skomplikowana, myślę, że dominuje w niej lęk Morticii, by nie stracić kontaktu z córką. 

Moretz tak mówiła o swej postaci: – Wie, że jest trochę dziwna, lubi postraszyć ludzi, sprawdzić granice, do których może się posunąć. Tak naprawę, jak każda nastolatka, dusi się w domu, chciałaby poszukiwać wolności i własnej drogi. Kiedy ją poznajemy, jest przy bramie i nasłuchuje odgłosów z zewnątrz, ciekawa, co tam jest. Myślę, że cieszą ją kontakty z ludźmi i pociągają pastelowe barwy, a nawet rola czirliderki, co Morticia odrzuca. Theron śmiała się: – Wobec Grace jestem trochę jak stalker. Bardzo lubię z nią pracować, w jakiś sposób jej matkuję i zawsze staram się ją wciągnąć do projektu, w którym uczestniczę. Znów mi się udało. Moretz miała sześć lat, gdy obejrzała „Rodzinę Addamsów 2”. Nie przypuszczała, że zagra jedną z kluczowych postaci tej słynnej familii. – To opowieść zabawna, pełna energii, dzika. Sprawiło mi radość, że miałam okazję przybliżyć ją młodszym widzom – mówiła.

Pugsley ma świętować rytuał przejścia, który uczyni z niego dojrzałego Addamsa. Gomeza czeka jednak rozczarowanie, ponieważ pasją jego młodszej latorośli jest pirotechnika i wytrwałe dręczenie siostry. Finn Wolfhard („To”, serial „Stranger Things”) tak mówił o swoim bohaterze: – Uwielbia wybuchy i chaos, tak jak pozostali Addamsowie. Ale chyba jednak bardziej niż inni. Z siostrą łączy go pełna miłości konkurencja, kto kogo zabije. To oczywiście metafora tego, co czasem dzieje się w prawdziwych rodzinach. Trzeba też pamiętać, że to jego starsza siostra, co nadaje tej rywalizacji intrygującą dynamikę. 

Nick Kroll („Sausage Party”, „Młodzi dorośli”, „Sing”) zgodził się zagrać wujka Festera, postać wielce ekscentryczną, nawet jak na standardy Addamsów.  –  Wszyscy doskonale wiedzą, że wujek Fester to najbardziej seksowny komiksowy charakter – żartował aktor. – Jeśli więc proszą mnie, abym go zagrał, to jak najbardziej zgoda. Seks symbol zagra seks symbol.

Reżyserzy pracowali z Krollem przy „Sausage Party” i stali się wówczas jego wielkimi fanami. – Uwielbiam to, co potrafi wyczyniać ze swoim głosem – mówił Vernon. – Mieć Nicka w filmie to jakby dostać połączenie Barneya Rubble’a z wczesnych „Flinstonów” z Jackiem Cooganem. Nick pokonuje każdą przeszkodę z lekkością i wdziękiem. 

Aktor tak tłumaczył swe podejście do roli: – Kontrast pomiędzy potężnym ciałem i wysokim głosem buduje tę postać. Inspirował mnie Jackie Coogan z serialu, który był wyśmienity, a także Curly z „The Three Stooges”.   Producent kreatywny Alex Schwartz mówił zaś o aktorze: – Nick uwielbia improwizować, tak też było i tym razem. Był zdumiewający, potrafił dodać tak zabawne kwestie, że podczas nagrań wszyscy wprost tarzali się ze  śmiechu. Potrafił oddać chaotyczny charakter Festera i uczynić go bardzo sympatycznym.

 

Straszny i bardzo fajny dom

Scenografka Patricia Atchinson, która pracowała w telewizji dla dzieci, miała za zadanie przekształcić czarno-białe komiksy Addamsa w bardziej kolorowy świat. – Styl  Addamsów  był dziwaczny i trochę groźny. Sama  w takim stylu maluję, więc było dla mnie radością tworzyć klimat naszego filmu dzięki cieniom i groźnemu oświetleniu wydobywającemu nastrój ze specyficznej palety barwnej – mówiła. Vernon komentował: – Naszym celem było stworzenie warstwy wizualnej, jakiej publiczność jeszcze nie widziała.

Główny animator Connor Ferguson, który wcześniej pracował już z tym reżyserskim duetem, dodawał: – Chcieliśmy, by szalone otoczenie Addamsów miało fizycznie prawdopodobny wygląd, przy całej swej niezwykłości – by nie było zbyt komiksowe, lecz przypominało realny świat. Zaletą animacji jest to, że nie ma ograniczeń wielkości. Rezydencja Addamsów w New Jersey była więc należycie majestatyczna i potężna. Tiernan tłumaczył: – Pragnęliśmy osiągnąć efekt – jak go nazwaliśmy – „zdezelowanego szyku”. Czasem projekty Patricii szły zbyt daleko w kierunku zniszczenia i dziwaczności. Wtedy korygowaliśmy je: tak, to ma być zniszczone, ale ciągle eleganckie, wręcz piękne.

Atchinson wiele szczegółów zaczerpnęła wprost z komiksu, jak architektura rezydencji, papierowa laka z sypialni Wednesday czy malowniczo naddarte tapety. Laura Brosseau, szefowa oświetleniowców, mówiła: – Zastosowaliśmy mocno kontrastowe oświetlenie, dodaliśmy też mnóstwo kurzu. Natomiast świat Margaux Needler to antyseptyczny technicolor. Tiernan dodawał:  –  Chodziło nam właśnie o kontrast. Może i rezydencja Addamsów nosi liczne znamiona upadku, jest dziwaczna i trochę przerażająca, ale ma sobie coś ciepłego, czego nie doświadczymy w świecie Margaux. Jej świat jest minimalistyczny, pełen prostych linii i ślicznych, czystych barw. Ale wydaje się, że właśnie to uporządkowanie jest jedną z przyczyn dysfunkcjonalnej relacji Margaux z jej córką. Zbyt wielki ład jest raczej nieludzki, zimny, pozbawiony duszy. 

 

Hołd dla wielkiego Addamsa 

Vernon pilnie studiował komiksy Addamsa: – On bardzo dbał o to, by światło padało wiarygodnie. Szarości i szarości przechodzące w czerń to był jego znak firmowy. Wiele tam było mroku, ale to był bardzo przytulny mrok. Chcieliśmy oddać ten efekt, unikając wielkanocnych kolorków i wielkich oczu bohaterów, jak w wielu standardowych animacjach.  Brosseau mówiła: – Trudno było te malowane ręcznie, surowe plansze przekształcić w trójwymiarowy świat. Ale Patricia doskonale się spisała. Już w komiksie światło było kluczowe dla podkreślenia i wydobycia charakteru postaci. Poszliśmy tym tropem.

Vernon tłumaczył: – W stosunku do poprzednich wersji, uczyniliśmy Gomeza cięższym, wzorowaliśmy jego wygląd i sposób poruszania się na niezwykle dziarskim Jacku Gleasonie, bo potrzebowaliśmy niezwykle dziarskiego Gomeza, który, pomimo tuszy, potrafi wykonywać akrobacje w stylu Errola Flynna z klasycznych filmów. Brosseau uzupełniała: – Oświetlenie każdego z bohaterów zależało od jego indywidualnego charakteru. Laura Ferguson, która odpowiadała za ruch postaci, zdradzała: – Nagrywaliśmy aktorów mówiących swe kwestie. Sporo z ich  mimiki wykorzystaliśmy potem w animacji. 

Jenny Salcido, odpowiedzialna z kolei za modele postaci, musiała zwracać uwagę na wiele szczegółów: – Na przykład Morticia ma skórę jasną i nieco niebieskawą, co ma podkreślić jej elegancję, ale nie mogliśmy zrobić z niej żywego trupa. Wypróbowaliśmy więc mnóstwo materiałów, by uzyskać pożądany efekt. Marie-Eve Kirkpatrick, która pracowała nad skórą Wednesday, zauważała: – Skóra córki musiała być podobna do skóry matki, by podkreślić ich bliskość, lecz młodsza i bez takiej ilości makijażu. 

Vernon podsumowywał: – Chcieliśmy z szacunkiem kontynuować tradycję, ale nie mogliśmy pozwolić, by nas przesadnie krępowała. 

Prócz głosów aktorskich gwiazd, w filmie usłyszymy gwiazdy estrady. Christina Aguilera wykonuje utwór „Haunted Heart” („Nawiedzone serce”), a Migos, Karol G, Rock Mafia i Snoop Dogg śpiewają piosenkę „My Family” („Moja rodzina”).

 

Addamsowie po polsku 

Pytany o to, jak w świecie Addamsów odnaleźli się twórcy polskiego dubbingu, reżyser polskiej wersji językowej Leszek Zduń mówi: – Zdaję sobie sprawę, że wielu widzów w Polsce zna „Rodzinę Addamsów” i będą mieć dziesiątki skojarzeń, będą szukać odniesień do jej dawnych wersji – ale nie stresuje mnie to. Moją rolą nie jest poprawianie filmu, bo on jest gotowy. Nasze zadanie polega na tym, by stworzyć możliwie jak najlepszą polską wersję dźwiękową. 

W Morticię Addams wciela się Agnieszka Grochowska: – Nigdy nie byłam wielką fanką „Rodziny Addamsów”, choć może na taką wyglądam… – uśmiecha się. – Przecież nie mam innych ubrań niż czarne. Tak więc chyba dobrze tu pasuję. 

Grochowskiej partneruje Jarosław Boberek: – Gram Gomeza, głowę rodziny – mówi. – Po raz kolejny wcielam się w postać mówiącą z hiszpańskim akcentem i robię to z dużą przyjemnością. To oczywiście taka licentia poetica, wyobrażenie Jarosława B. o tym, jak brzmi Polak, mający wyraźny hiszpański akcent. Lubię takie role, przewrotne, pełne humoru, także czarnego, ale podanego nie wprost, niejako z podwójnym dnem. 

Wtóruje mu Leszek Zduń: – Podoba mi się czarny humor tego filmu i myślę, że dobrze go oddaliśmy po polsku. Mamy świetne, zgrabne dialogi i jeszcze lepszych wykonawców.

Wcielająca się w cioteczkę Sloom Danuta Stenka, pytana o rolę czarnego humoru w jej życiu, stwierdza: – Jako odbiorca lubię, ale sama w życiu chyba nie używam. A może czasem, tyle że nieświadomie? Pamiętam, że jako dziecko uwielbiałam być straszona, te wszystkie postacie w bajkach, które wzbudzały lęk, były fantastyczne. To jest coś, co dzieciaki kochają, oczywiście w granicach rozsądku. 

W tej kwestii zgadza się z nią Agnieszka Grochowska: – Lubię straszyć dzieci, bo dzieci lubią być straszone. Aktorka, spytana na koniec, jak gra się ikonę popkultury, jaką z pewnością jest Morticia Addams, odpowiada: – Wspaniale. Po prostu muszę mówić trochę wolniej niż zwykle. Bo to jest mój główny problem przy dubbingu – że zawsze mówię zbyt szybko. Choć dziś, w trakcie nagrania, po raz pierwszy usłyszałam od reżysera uwagę: szybciej. Przez wszystkie lata mojej pracy aktorskiej jeszcze nigdy mi się to nie zdarzyło!

 

O twórcach  filmu

Greg Tiernan (reżyseria)

Urodził się w Dublinie, Irlandia, 19.06.1965. Współpracował z legendarnym animatorem Donem Bluthem, studiem Disneya i brytyjską telewizją. W 2003 roku założył, wraz z żoną Nicole Stinn, studio animacji Nitrogen Studios Canada. 

Filmografia (jako reżyser): 

2009 – Hero of the Rails (V), 2010 – Misty Islands Rescue (V), 2011 – Day of the Diesels (V), 2016 – Sausage Party (współreżyseria z Conradem Vernonem), 2019 – Rodzina Addamsów (The Addams Family, współreżyseria z Conradem Vernonem)  

Conrad Vernon (reżyseria) 

Urodził się 11.07.1966, w Lubbock, stan Teksas. Studiował w California Institute of Arts. Pracował jako storyboardzista, m.in. przy takich filmach jak: „Cool World” (1992), „2 Stupid Dogs”, „Rocko's Modern Life”, czy „Morto the Magician” (według scenariusza Steve'a Martina). Był producentem wykonawczym serialu animowanego „The High Fructose Adventures of The Annoying Orange”, emitowanego w Cartoon Network w latach 2012–2014. Obecnie pracuje nad filmem „The Jetsons” dla Warner Bros.

Filmografia (jako reżyser):  

2004 – Shrek 2 (Shrek 2, współreżyseria z Andrew Adamsonem i Kelly Asbury), 2009 – Monsters vs. Aliens (współreżyseria z Robem Lettermanem), 2012 – Madagaskar 3 (Madagascar 3: Europe's Most Wanted, współreżyseria z Erikiem Darnellem i Tomem McGrathem), 2016 – Sausage Party (współreżyseria z Gregiem Tiernanem), 2019 – Rodzina Addamsów (The Addams Family, współreżyseria z Gregiem Tiernanem)  

Produkcja:           AbermanBraun – Metro-Goldwyn-Mayer    

–Nitrogen Studios Canada, Kanada –  

USA – Wielka Brytania 

 

Polska wersja językowa:          Studio Sonica

Reżyseria:                                   Leszek Zduń

Dialogi:                                      Bartłomiej Fukiet

Dźwięk i montaż:                      Agnieszka Stankowska

Kierownik produkcji:                Helena Siemińska

 

Wykonawcy (głosy):

Agnieszka Grochowska               Morticia Addams

Jarosław Boberek                       Gomez Addams

Aleksandra Kowalicka                Wednesday Addams

Jan Cięciara                                 Pugsley Addams

Cezary Kwieciński                     wujek Fester

Miriam Aleksandrowicz           babcia Addams

Małgorzata Kożuchowska         Margaux Needler

Marta Dylewska                         Parker Needler

Danuta Stenka                           cioteczka Sloom

Waldemar Obłoza                        dziadzio Frump

Jolanta Wołłejko                     babcia Frump

Adam Bauman                             Lurch

 

Kamil Pruban                               Glenn

Mirosław Wieprzewski               kapłan

i inni

 

Czas: 87 min.

Premiera światowa: 9.10.2019

Premiera polska: 25.10.2019

Dystrybucja w Polsce: Forum Film Poland

Dozwolony od lat: 5

Czytany 365 razy Ostatnio zmieniany piątek, 11 październik 2019 15:20

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy Odśwież

Reklama

Pies.tv

Reklama

Reklama